Hoe is het om midden op een plein, tussen bezoekers en andere kunstenaars, live aan het werk te gaan? Lid Saskia Kloppenburg deed het tijdens Montmartre in Hoorn. Een dag waar ze vooraf met gezonde spanning naar uitkeek en uiteindelijk met een heel goed gevoel op terugkijkt. Ze vertelt zelf hoe ze de dag beleefde.
Een beetje gezonde spanning
Ik keek met gezonde spanning uit naar Montmartre in Hoorn. Het was voor mij de eerste keer dat ik op deze manier, midden tussen het publiek, zou gaan schilderen.
Het weer speelde gelukkig goed mee. Alleen de af en toe stevige windvlagen waren wat minder vriendelijk voor mijn opstelling. Uiteindelijk besloot ik mijn werkstukken gewoon neer te leggen. Ook dat hoort bij zo'n eerste ervaring: een volgende keer weet ik beter welke materialen en opstelling handig zijn.
Op zoek naar het juiste uitzicht
In het begin was het even zoeken naar mijn draai én naar het juiste stadsgezicht. Vanaf het plein kon ik door alle terrassen, hoofden en parasols niet helemaal het uitzicht vinden dat ik voor ogen had.
Daarom maakte ik zelf foto's van het stadsbeeld dat ik wilde schilderen. Met aquarelkrijt begon ik vervolgens, aan de hand van de foto's én mijn eigen indrukken, mijn schets op te zetten.
En toen verdween ik, zoals wel vaker tijdens het schilderen, volledig in mijn eigen wereld.
Tot een mevrouw mij uit mijn concentratie haalde. Ze vertelde hoe mooi ze het vond om juist die totale concentratie, bijna een soort meditatieve toestand, van dichtbij te zien. Dat vond ik bijzonder om te horen.
Mooie gesprekken over kunst
Dat gesprek bleek het begin van veel meer ontmoetingen. Gedurende de dag sprak ik met bezoekers én met de andere kunstenaars. De reacties waren inspirerend, bemoedigend, verwonderd en vooral heel positief.
Het deed me goed om te merken hoeveel waardering er was voor mijn aquarelwerk. Sommige bezoekers bleken zelfs ander werk van mij te kennen, zoals mijn boetseerwerk.
Eén reactie is me in het bijzonder bijgebleven. Een meneer vertelde dat hij juist mijn wat lossere, ruwere schetswerk en eigen interpretatie waardeerde boven heel precies realistisch werk.
En daarmee bracht hij me meteen aan het twijfelen.
Want zelf had ik het idee om thuis met gouache nog veel verder te werken aan mijn aquarelschets. Maar verschillende mensen zeiden juist: laat hem zoals hij is. Lijst eromheen en klaar.
Misschien moet ik daar maar eens naar luisteren. Gelukkig heb ik in ieder geval een foto van wat ik zelf nog als een 'tussenfase' beschouwde. Wat ik ermee ga doen? Daar ben ik nog niet helemaal uit.
Een dag om te bewaren
Door alle concentratie en gesprekken ben ik zelf nauwelijks toegekomen aan het maken van foto's. Gelukkig zijn er gedurende de dag wel verschillende mooie beelden gemaakt.
Ook de gastvrijheid rondom het evenement maakte de dag extra prettig. Vlakbij was een locatie van Kunst in de Kas, waar we warm werden ontvangen, koffie konden drinken en even gebruik konden maken van de faciliteiten.
Ik kijk met ontzettend veel dankbaarheid terug op deze dag. De gemoedelijkheid, de gesprekken en vooral het gevoel om een hele dag onderdeel te mogen zijn van die kunstenaarswereld en sfeer vond ik heel bijzonder.
Eenmaal thuis voelde het zelfs een beetje vreemd.
Het liefst was ik rechtsomkeert gegaan, terug naar Hoorn. 
Kunst in de Kas wederom bedankt voor deze fijne samenwerking!
